مرا که با تو شادم پریشان مکن       بیا و سیل اشکم به دامان مکن 


بیـا بیـا به خاطــر عشقـــم  دل مـرا یکــدم زغم جدا کن

 من عاشقم به پای این پیمان اگر ندادم جان مرا رها کن 


رمیــده جان و دل شکسته  منم بپای تو نشسته

منم به ماتـــم جــوانی نشستــه نا امیـد و خسته


شکسته ای دل مرا به من بگو چرا چرا به سنگ غمها


از ایــن قفـــس کجا گریزم که همچو مرغی شکسته بالم

نمی دانم زغم چه گویــــم اگــــر بپرســــد کســـی زحالم


فلــک به سنگ کینــه ها شکستـه قامــت مرا مگـر چه کرده ام خدایا

شکسته سر شکسته پا زعشق و زندگی جـدا کنون کجــا روم خدایا


 بیـا بیـا به خاطـــر عشقــــم دل مــرا یکدم زغم جدا کن

من عاشقم به پای این پیمان اگر ندادم جان مرا رها کن


مرا که با تو شادم پریشان مکن       بیا و سیل اشکم به دامان مکن


 بیـا بیـا به خاطـــر عشقــــم دل مــرا یکدم زغم جدا کن

من عاشقم به پای این پیمان اگر ندادم جان مرا رها کن



شعر :محمد علی شیرازی

آهنگ :  همایون خرم 


بیات اصفهان



 

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه 1389/10/30 ساعت 15:40 موضوع سنتی | لينک ثابت